Blogs
Zorg hebben om...
De oktobermaand, Mariamaand ligt weer achter ons en daarmee ook de 105de Gerardus bedevaart in Overdinkel. Het thema was: ‘Wat brengt ons samen’. 


Ondanks het mindere weer mochten we ervaren dat de bedevaart toch vele pelgrims samenbracht. En ook de vele, een kleine 100, vrijwilligers in de voorbereiding. 

We naderen weer het einde van het kerkelijk jaar. November zijn we begonnen met herdenken en gedenken van hen die in onze Kerk heilig genoemd worden:1 november, Allerheiligen en 2 november, Allerzielen van hen die voor ons veel betekend hebben in ons leven en voor ons als
het ware ‘heilig’ zijn geweest in het leven van alle dag. Zij die wij mogen aanroepen in onze noden van het leven en zij die zorg voor ons droegen als ouders, broers en zussen, als een partner en, hoe verdrietig ook, hen die nog zorg nodig hadden, kinderen. 
Hierbij moet ik denken aan de uitspraak van een onlangs overleden burgemeester: ‘Zorg goed voor onze stad en voor elkaar’. Zorg hebben om.

Zorg hebben om de schepping. Zorg voor mensen dichtbij en veraf. Het zijn die thema’s die ons
mensen bezig houden. Hoe geven wij die ‘zorg om’ door in de kerk, onze geloofsgemeenschappen en in de wereld, onze stad, dorp, de plek waar we wonen en werken. Het Evangelie, de goede en blijde Boodschap wil en kan ons hierin een hulp zijn. In het Evangelie van de laatste zondag in het Kerkelijk jaar mogen wij dit horen. Op het Hoogfeest van Christus Koning. Op 26 november wordt ons dit voor gehouden: zorg hebben om, of zoals die Koning dat zegt: 'Alles wat jullie hebben gedaan hebben jullie voor de minsten onder ons gedaan, voor Mij”. 

Zorg hebben om elkaar om de kerk en wereld mag ons uitnodigen om een open hart en ogen te hebben. Dat wij delend in elkaars vreugde, maar ook in de pijn, het verdriet van alle dag wegen vinden. Wegen van hoop en nabijheid, van liefde en vrede. Van gerechtigheid. Want ik had zorg en aandacht nodig en jullie hebben mij dat gegeven.

Pastor Willy Rekveld

Lees meer:


Reacties (0)
Lees verder »
Dankbaarheid als grondtoon
Misschien vinden we dankbaarheid een beetje een ‘raar’ woord. We hebben het zo goed, dat we wel eens uit het oog verliezen, dat niet alles, dat we ontvangen, vanzelfsprekend is.


Toch zijn er veel dingen om dankbaar voor te zijn. Wanneer ik ’s morgens bid, dank ik God voor het licht van de nieuwe dag, maar ook voor de lekkere bruine boterham, die ik mocht eten. Een goed ontbijt is immers niet voor ieder de gewoonste zaak van de wereld. Denkt U maar eens aan al die gezinnen, die in de rij staan bij de voedselbank en maar mondjesmaat te eten hebben; en aan de honger wereldwijd. 
We mogen danken: voor alle goeds, dat ons ten deel valt; en voor het geluk, dat we mogen kennen.

Echter: soms vinden we het ook wel eens lastig, om dankbaar te zijn. Zeker in tegenspoed valt het niet altijd mee, om ook de positieve kanten te blijven zien. Maar toch zijn er mensen, die dat kunnen.

Zo las ik onlangs een artikel over het ontstaan van het lied: 'Dankt, dankt nu allen God”. Dit lied, dat we in onze kerken vaak zingen, is geschreven door de Duitse pastoor Martin Rinkhart, in 1636. Het is dan oorlog, en de bevolking lijdt niet alleen onder het oorlogsgeweld, maar ook door honger en ziekte. Te midden van alle rampspoed schrijft hij dit lied. Hiermee wil hij God danken. Hij heeft het gevoel, dat God hem helpt om de nood van mensen zoveel mogelijk te lenigen.

Volgens mij begrijpt deze pastoor, dat dankbaarheid voortkomt uit liefde tot God, en niet afhangt van de omstandigheden. Dat dankbaarheid ook in ons leven de boventoon mag blijven voeren.

Pastoor André Monninkhof




Reacties (0)
Lees verder »
Heilige(-n) afstoffen
Afgelopen week ontmoette ik in één van onze kerken een schoonmaakploeg. Zij zouden onder meer de heiligenbeelden gaan afstoffen. 


Misschien heeft U dit thuis ook wel eens gedaan: een Heilig Hartbeeld, of een Mariabeeld, waaraan U gehecht bent, moet even een ‘goede beurt’ hebben. Wellicht heeft U een dierbare herinnering aan dit beeld. Misschien heeft U het wel gekregen van een overleden familielid of vriend, waar U een heel goede band mee had. Of steekt U iedere morgen een lichtje aan bij dit beeld: om te denken aan mensen, met wie U zich verbonden voelt, of om te vragen dat het licht van deze heilige U mag begeleiden op deze nieuwe dag. 

Zo’n herinnering, of ook het aansteken van een lichtje, raakt een ‘gevoelige snaar’: het voelt als thuiskomen bij jezelf, bij wat je ‘heilig’ is. Het zou heel goed kunnen zijn, dat we deze behoefte wel vaker voelen. Zo las ik in een beschrijving van een pas verschenen boek: 'Thuis bij jezelf': Wanneer voelen we ons geaccepteerd en rustig? De auteur, Zacharias Heyes, een medebroeder van de bekende monnik Anselm Grün, behandelt in dit boek de vraag hoe de mens, die moe is van alle jachtigheid en drukte, zijn thuis kan vinden in zichzelf en in God. Hij geeft veel adviezen en oefeningen om goed voor je eigen ziel te zorgen: als je leert stil te worden, als je je dromen herontdekt en als je je met jezelf en anderen kunt verzoenen. Dan kom je thuis bij jezelf”. Ik wens u dat we (het) heilige(-n) mogen afstoffen, en thuis komen bij onszelf. 



Reacties (0)
Lees verder »
Zomerstage in Enschede e.o.
Afgelopen drie weken heeft priesterstudent Paulus Tilma in ons werkgebied RK Zuid Oost Twente zijn zomerstage gedaan. In bijgaand artikel vertelt hij hoe hij zijn stage beleefd heeft. 



Afgelopen zomer heb ik als priesterstudent drie weken in de parochies van Zuidoost Twente stage gelopen. Wellicht heb ik u in die weken kunnen begroeten of hebt u mij bij een van de vieringen gezien. Graag deel ik hieronder met u wat ik deze weken heb gedaan en beleefd.

Tijdens deze drie weken heb ik gelogeerd bij pastoor Monninkhof aan de Oude Markt in Enschede. Daardoor heb ik het leven als pastoor van dichtbij kunnen meemaken. Ik ben veel met pastoor Monninkhof op pad geweest. Verder was het parochiecentrum in Enschede mijn werkplek. Daar kon ik me bezig houden met verschillende opdrachten die mij werden toevertrouwd. Met mijn laptopje kon ik daar werken aan het maken van bijvoorbeeld een Engels huwelijksboekje,  het voorbereiden van verschillende getuigenissen en contacten leggen met verschillende parochianen. 

Ook was dat parochiecentrum het begin van de vele autoritjes die ik heb mogen maken naar de verschillende locaties. Ik ben bij veel vieringen geweest in verschillende kerken. Daarin heb ik vaak een getuigenis gegeven of heb als cantor de samenzang voor mijn rekening genomen. Al deze vieringen hebben mij erg geïnspireerd. Ik vond het mooi dat op al die verschillende plekken verschillende mensen, met ieder een eigen verhaal, bij elkaar komen om hun geloof te vieren en een gemeenschap rond het altaar te vormen. 

Tenslotte ben ik bij verschillende mensen thuis geweest. Ik heb de eer mogen hebben om naar veel levensverhalen te luisteren. U mag van mij weten: priesters zijn er niet alleen om parochianen te inspireren, maar de parochianen inspireren ook de priesters met hun inzet, toewijding en liefde voor de naaste en de geloofsgemeenschap. En die inspiratie heb ik ook mogen ontvangen. Voor mij is het een extra motivatie om door te gaan met de studie. 

Al met al kijk ik met grote tevredenheid terug op de zomer waarin ik het prachtige Twente heb leren kennen. Bedankt aan u allemaal!

Paulus Tilma



Reacties (0)
Lees verder »
Een goede zomer gewenst!
'Flow is dat je besluit om te stoppen met vechten”, zo lees ik in de krant. 
In het artikel wordt beschreven hoe mensen in een jaar tijd proberen om gelukkiger te worden. Dit doen zij door zichzelf beter te leren kennen. 


Hierdoor krijgen ze beter vat op hun mogelijkheden en grenzen. Dit helpt hen om zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Dit maakt dat er een last van hun schouders valt. Ze voelen zichzelf beter en het contact met hun omgeving verloopt een stuk soepeler. 

Hierin herken ik wel iets van mezelf. In de afgelopen tijd heb ik mezelf beter leren kennen. Naar mijn gevoel is er in mijn leven meer rust gekomen (berusting misschien wel). Van anderen hoor ik, dat ik meer open ben geworden. 

Vanuit gelovig perspectief zouden we kunnen stellen: God heeft ons gemaakt zoals we zijn. Je mag zijn, wie je bent. Met je gaven en talenten, maar ook met wat je niet kunt. Zelf heb ik geen timmermansoog. Dus gaan mijn lekke banden altijd naar de fietsenmaker. Dit neemt niet weg, dat het goed is om op zoek te gaan naar wat je wel goed kunt, want anders blijven je gaven en talenten verborgen schatten. 
Het is als met een bloem in de lente: de bladeren mogen ontluiken, de plant mag tot bloei komen. Maar een madeliefje hoeft geen roos te worden, en omgekeerd. Neem jezelf zoals je bent, dank Onze Lieve Heer hiervoor. Dan maak je het jezelf een stuk makkelijker. En wordt jouw contact met anderen – voor hen en voor jou – heel wat aangenamer. 

Nog even terug naar het krantenartikel. Het woord flow betekent 'stroom”, zo lees ik. Flow verwijst naar water. Water biedt geen weerstand, het heeft geen vaste vorm, het vecht nooit terug en toch maakt het de diepste kloven en gladde rotsen. Binnenkort breekt de vakantie weer aan. Wat ik ook aan u zou willen toewensen is, dat u heerlijk langs de waterkant mag zitten. Lekker de stilte opzoeken, aan een koele waterbeek. Alles van je af laten glijden en zo tot rust komen. Dat stromen van levend water ook u mogen herbronnen. Dat ook u flow mag ervaren en als herboren mag terugkomen. Een goede zomer gewenst!

Pastoor André Monninkhof



Reacties (0)
Lees verder »
Pasen van Thomas
Hoe vaak hebben we bij uitvaartdiensten, maar ook bij andere gelegenheden, al de vraag gehoord van Thomas: 'Heer, wij weten niet waar Gij heengaat, hoe moeten wij dan de weg kennen ?' Zie Johannes 14, 1-6. 

Deze vraag van Thomas lijkt me zeer herkenbaar. Want weten wij de weg nog, in deze onzekere tijden? We zijn op zoek naar zin en betekenis, maar missen de oriëntatie. Deze onzekerheid horen we ook in het evangelie van 'Beloken Pasen” (Johannes 20, 19-31). De luiken zitten dicht. Angstvallig houden de leerlingen ramen en deuren gesloten, uit vrees dat hen iets zal overkomen. Toch komt Jezus bij hen binnen. Hij wenst hen de vrede. 

En Hij heeft ook een speciale uitnodiging. Hij moedigt Thomas, die maar niet kan geloven dat Hij verrezen is, aan: 'Steek uw hand uit, en leg die in mijn zijde, en wees niet langer ongelovig, maar gelovig”. Thomas neemt deze handreiking van de Heer aan. Het is het 'Pasen van Thomas”: hij overwint zijn angst, laat zich raken, en spreekt één van de eerste geloofsbelijdenissen: 'Mijn Heer en mijn God”. Let hier ook op het woord 'mijn”: dit duidt op een héél persoonlijke band met de Verrezen Christus. 

Thomas kwam van ver. Maar de ban is gebroken: in een mum van tijd maakt hij een heel proces door, dat hem van ‘angsthaas’ tot onverschrokken getuige maakt van het geloof in de Levende Heer. Het moet voor Thomas een bijzonder heftige ervaring zijn geweest, deze aanraking met Onze Lieve Heer, en de kracht die daar vanuit gaat. Toch gaat hij nu op weg, met de andere leerlingen, om het geloof te verkondigen aan wie hun hart hiervoor openen. Hierin staat hij niet alleen. Maar hij vertrouwt op de gave van de Geest, die ook hij heeft ontvangen. 

Vertrouwen op de Geest betekent, dat je risico’s neemt. Ook het risico, dat je iets kan overkomen. Maar het biedt ook de kans om op authentieke wijze bruggen te slaan, en dichter bij de ander, en ook bij God te komen. Dat dit ook ons Pasen mag zijn!
 
Pastoor André Monninkhof
Reacties (0)
Lees verder »