Blogs
Wie is Jezus?
Dit is een serieuze vraag van een puber, die laatst op een middelbare school in Hengelo aan de leraar levensbeschouwing werd gesteld. De vraag is illustratief voor onze tijd. Jezus is voor velen een onbekende geworden. 


Op veel scholen, ook op katholieke scholen, komt Jezus niet of nauwelijks meer ter sprake. Waar katholieke met openbare scholen samen gaan – in Haaksbergen gebeurt dat – wordt Kerstmis gevierd als lichtjesfeest en verdwijnt de Kerststal uit school. 

Religieus analfabetisme
In de parochie merken we dat jongere parochianen belangstellend zijn, maar van thuis of van school uit steeds minder geloofskennis hebben meegekregen. Onze oud-deken Zegveld uit Twente zei daarvan: ‘Het geloof verdampt. Er is sprake van religieus analfabetisme’. Het is om deze reden, dat we in onze parochies van Zuidoost-Twente proberen om de voorbereiding op het ontvangen van sacramenten intensiever te maken en steeds meer de diepte te zoeken. Dat levert mooie gesprekken op. Het is de kunst om daarbij de tweede taal te leren kennen en spreken, die de taal van de kerk is. Die taal is niet plat, maar vaak symbolisch geladen. Achter verhalen en rituelen van de kerk gaan diepe lagen, betekenissen schuil, die uiteindelijk allemaal verwijzen naar het geheim, dat God in ons leven is. 

God op het spoor
Wie het Scheppingsverhaal uit Genesis 1 leest als een wetenschappelijk artikel zal het snel aan de kant gooien. We weten tegenwoordig wel beter. De oerknal of de evolutieleer is dan een beter alternatief. Maar wie leert om zo’n verhaal als geloofsverhaal te lezen, zal ontdekken, dat al die verhalen uit de bijbel veel over ons eigen leven te vertellen hebben; over de plaats die God daarin inneemt. In het scheppingsverhaal over hoe God aan het begin van alles staat, en dus misschien ook wel aan het begin van die oerknal. Je wordt er, als je de verhalen serieus neemt, een ander mens van. Eigenlijk zou je de bijbel als de moderne google-machine kunnen zien, waarmee je God op het spoor komt. Want mensen zijn natuurlijk niet zo heel erg veranderd door alle eeuwen heen. We zijn nog steeds lief, jaloers, vrijgevig, argwanend, zorgeloos of juist vol zorgen, of hoe dan ook. 

Door de poort, over de drempel
Godservaringen van toen, kunnen ook onze ervaringen van nu zijn. Het is maar, hoe je naar het leven kijkt. Laatst bij de voorbereiding op de Eerste Heilige Communie in Enschede hebben we kinderen gevraagd onder een poort door te lopen en zo over de drempel te stappen, het land van God binnen. Omdat het Advent was, hebben we de kinderen gevraagd daarbij te zeggen, waar zij naar uitzagen. Eén jongetje kwam naar mij toe. Die vond dat veel te spannend en vroeg mij of hij om de poort heen naar zijn plek mocht lopen. Natuurlijk mocht hij dat. Maar zo spannend is het ook om dat land van God echt binnen te gaan! 

Tijd nemen voor je geloof
We zullen de komende jaren meer van volwassenen, van ouders en kinderen gaan vragen. Voor het doorgeven van het geloof is het belangrijk, dat ook de nieuwe generaties zich echt willen verdiepen en actief in de kerk mee gaan doen. In deze tijd, waarin iedereen veel te doen en veel te kiezen heeft, is dat een lastige. Maar kies er maar voor, redeneren we dan. Of niet. Geloven vraagt net als werk, sport, het opvoeden van kinderen, inzet, omgaan met teleurstellingen, focus, tijd en ruimte. Misschien komt geloof vanzelf, maar het gaat niet vanzelf. Ook geloof moet worden onderhouden en daar willen we als kerk graag bij helpen. En het is een genot voor pastores en parochianen om dat samen te doen. 

Pastoraal werker Frank de Heus



Op zoek naar het geheim achter de deur…
Reacties (0)
Lees verder »
Advent: reikhalzend uitkijken
Je hoeft de krant maar open te slaan of de tv aan te zetten. Dan stroomt alle ellende van de wereld jouw eigen leven binnen. Hoe anders is het om het positieve te midden van deze stroom te onderscheiden!


Ik hoor de laatste tijd weer regelmatig: '... die vrouw is ziek', of: '...hij is van de fiets gevallen.' of: 'Zij komt naar huis want de doktoren kunnen niets meer doen.' Het komt vanzelf op je bordje.

Anders kijken
Hoe anders is het om het positieve te midden van deze stroom te onderscheiden.
De tiener die een bejaarde helpt in de winkel; een kleindochter die haar opa voorleest van Sinterklaas; een buurvrouw die omkijkt naar een jonge moeder met twee peuters; de kinderen die enthousiast een sponsoractie houden voor kinderen van de voedselbank; de man die zich om een zwerfkatje ontfermt.

In onze samenleving lijken mensen het steeds lomper en grover met elkaar om te gaan. Respect en waardigheid zijn soms ver te zoeken. Dan is het een verademing als een 'heer in het verkeer' zich ook echt zo gedraagt. Want het kan toch anders?!

Het liedje klinkt: 'Het is weer advent, kijk hoe het eerste kaarsje brandt (lees de tekst hier: Adventslied Het is weer zover, het is weer advent) ... een kaarsje dat licht werpt op het goede om ons heen, het kleine dat je soms met een lampje moet zoeken. Of: waar je je ogen goed voor moet trainen om te weten waar je moet kijken.

Reikhalzend uitkijken
Advent als wachten. Niet afwachten, maar reikhalzend uitkijken, speuren naar het goede. Het goede dat zo in deze wereld een ander licht brengt, een voorbode van Het Licht.

Ik wens U een goede voorbereiding op dit feest van het Licht.

Carla Berbée, pastoraal werkster


Reacties (0)
Lees verder »
Zorg hebben om...
De oktobermaand, Mariamaand ligt weer achter ons en daarmee ook de 105de Gerardus bedevaart in Overdinkel. Het thema was: ‘Wat brengt ons samen’. 


Ondanks het mindere weer mochten we ervaren dat de bedevaart toch vele pelgrims samenbracht. En ook de vele, een kleine 100, vrijwilligers in de voorbereiding. 

We naderen weer het einde van het kerkelijk jaar. November zijn we begonnen met herdenken en gedenken van hen die in onze Kerk heilig genoemd worden:1 november, Allerheiligen en 2 november, Allerzielen van hen die voor ons veel betekend hebben in ons leven en voor ons als
het ware ‘heilig’ zijn geweest in het leven van alle dag. Zij die wij mogen aanroepen in onze noden van het leven en zij die zorg voor ons droegen als ouders, broers en zussen, als een partner en, hoe verdrietig ook, hen die nog zorg nodig hadden, kinderen. 
Hierbij moet ik denken aan de uitspraak van een onlangs overleden burgemeester: ‘Zorg goed voor onze stad en voor elkaar’. Zorg hebben om.

Zorg hebben om de schepping. Zorg voor mensen dichtbij en veraf. Het zijn die thema’s die ons
mensen bezig houden. Hoe geven wij die ‘zorg om’ door in de kerk, onze geloofsgemeenschappen en in de wereld, onze stad, dorp, de plek waar we wonen en werken. Het Evangelie, de goede en blijde Boodschap wil en kan ons hierin een hulp zijn. In het Evangelie van de laatste zondag in het Kerkelijk jaar mogen wij dit horen. Op het Hoogfeest van Christus Koning. Op 26 november wordt ons dit voor gehouden: zorg hebben om, of zoals die Koning dat zegt: 'Alles wat jullie hebben gedaan hebben jullie voor de minsten onder ons gedaan, voor Mij”. 

Zorg hebben om elkaar om de kerk en wereld mag ons uitnodigen om een open hart en ogen te hebben. Dat wij delend in elkaars vreugde, maar ook in de pijn, het verdriet van alle dag wegen vinden. Wegen van hoop en nabijheid, van liefde en vrede. Van gerechtigheid. Want ik had zorg en aandacht nodig en jullie hebben mij dat gegeven.

Pastor Willy Rekveld

Lees meer:


Reacties (0)
Lees verder »
Dankbaarheid als grondtoon
Misschien vinden we dankbaarheid een beetje een ‘raar’ woord. We hebben het zo goed, dat we wel eens uit het oog verliezen, dat niet alles, dat we ontvangen, vanzelfsprekend is.


Toch zijn er veel dingen om dankbaar voor te zijn. Wanneer ik ’s morgens bid, dank ik God voor het licht van de nieuwe dag, maar ook voor de lekkere bruine boterham, die ik mocht eten. Een goed ontbijt is immers niet voor ieder de gewoonste zaak van de wereld. Denkt U maar eens aan al die gezinnen, die in de rij staan bij de voedselbank en maar mondjesmaat te eten hebben; en aan de honger wereldwijd. 
We mogen danken: voor alle goeds, dat ons ten deel valt; en voor het geluk, dat we mogen kennen.

Echter: soms vinden we het ook wel eens lastig, om dankbaar te zijn. Zeker in tegenspoed valt het niet altijd mee, om ook de positieve kanten te blijven zien. Maar toch zijn er mensen, die dat kunnen.

Zo las ik onlangs een artikel over het ontstaan van het lied: 'Dankt, dankt nu allen God”. Dit lied, dat we in onze kerken vaak zingen, is geschreven door de Duitse pastoor Martin Rinkhart, in 1636. Het is dan oorlog, en de bevolking lijdt niet alleen onder het oorlogsgeweld, maar ook door honger en ziekte. Te midden van alle rampspoed schrijft hij dit lied. Hiermee wil hij God danken. Hij heeft het gevoel, dat God hem helpt om de nood van mensen zoveel mogelijk te lenigen.

Volgens mij begrijpt deze pastoor, dat dankbaarheid voortkomt uit liefde tot God, en niet afhangt van de omstandigheden. Dat dankbaarheid ook in ons leven de boventoon mag blijven voeren.

Pastoor André Monninkhof




Reacties (0)
Lees verder »
Heilige(-n) afstoffen
Afgelopen week ontmoette ik in één van onze kerken een schoonmaakploeg. Zij zouden onder meer de heiligenbeelden gaan afstoffen. 


Misschien heeft U dit thuis ook wel eens gedaan: een Heilig Hartbeeld, of een Mariabeeld, waaraan U gehecht bent, moet even een ‘goede beurt’ hebben. Wellicht heeft U een dierbare herinnering aan dit beeld. Misschien heeft U het wel gekregen van een overleden familielid of vriend, waar U een heel goede band mee had. Of steekt U iedere morgen een lichtje aan bij dit beeld: om te denken aan mensen, met wie U zich verbonden voelt, of om te vragen dat het licht van deze heilige U mag begeleiden op deze nieuwe dag. 

Zo’n herinnering, of ook het aansteken van een lichtje, raakt een ‘gevoelige snaar’: het voelt als thuiskomen bij jezelf, bij wat je ‘heilig’ is. Het zou heel goed kunnen zijn, dat we deze behoefte wel vaker voelen. Zo las ik in een beschrijving van een pas verschenen boek: 'Thuis bij jezelf': Wanneer voelen we ons geaccepteerd en rustig? De auteur, Zacharias Heyes, een medebroeder van de bekende monnik Anselm Grün, behandelt in dit boek de vraag hoe de mens, die moe is van alle jachtigheid en drukte, zijn thuis kan vinden in zichzelf en in God. Hij geeft veel adviezen en oefeningen om goed voor je eigen ziel te zorgen: als je leert stil te worden, als je je dromen herontdekt en als je je met jezelf en anderen kunt verzoenen. Dan kom je thuis bij jezelf”. Ik wens u dat we (het) heilige(-n) mogen afstoffen, en thuis komen bij onszelf. 



Reacties (0)
Lees verder »
Zomerstage in Enschede e.o.
Afgelopen drie weken heeft priesterstudent Paulus Tilma in ons werkgebied RK Zuid Oost Twente zijn zomerstage gedaan. In bijgaand artikel vertelt hij hoe hij zijn stage beleefd heeft. 



Afgelopen zomer heb ik als priesterstudent drie weken in de parochies van Zuidoost Twente stage gelopen. Wellicht heb ik u in die weken kunnen begroeten of hebt u mij bij een van de vieringen gezien. Graag deel ik hieronder met u wat ik deze weken heb gedaan en beleefd.

Tijdens deze drie weken heb ik gelogeerd bij pastoor Monninkhof aan de Oude Markt in Enschede. Daardoor heb ik het leven als pastoor van dichtbij kunnen meemaken. Ik ben veel met pastoor Monninkhof op pad geweest. Verder was het parochiecentrum in Enschede mijn werkplek. Daar kon ik me bezig houden met verschillende opdrachten die mij werden toevertrouwd. Met mijn laptopje kon ik daar werken aan het maken van bijvoorbeeld een Engels huwelijksboekje,  het voorbereiden van verschillende getuigenissen en contacten leggen met verschillende parochianen. 

Ook was dat parochiecentrum het begin van de vele autoritjes die ik heb mogen maken naar de verschillende locaties. Ik ben bij veel vieringen geweest in verschillende kerken. Daarin heb ik vaak een getuigenis gegeven of heb als cantor de samenzang voor mijn rekening genomen. Al deze vieringen hebben mij erg geïnspireerd. Ik vond het mooi dat op al die verschillende plekken verschillende mensen, met ieder een eigen verhaal, bij elkaar komen om hun geloof te vieren en een gemeenschap rond het altaar te vormen. 

Tenslotte ben ik bij verschillende mensen thuis geweest. Ik heb de eer mogen hebben om naar veel levensverhalen te luisteren. U mag van mij weten: priesters zijn er niet alleen om parochianen te inspireren, maar de parochianen inspireren ook de priesters met hun inzet, toewijding en liefde voor de naaste en de geloofsgemeenschap. En die inspiratie heb ik ook mogen ontvangen. Voor mij is het een extra motivatie om door te gaan met de studie. 

Al met al kijk ik met grote tevredenheid terug op de zomer waarin ik het prachtige Twente heb leren kennen. Bedankt aan u allemaal!

Paulus Tilma



Reacties (0)
Lees verder »